domingo, 23 de diciembre de 2012

Alfonso Zapico

Dende fai un tempo, posiblemente dende o fin do verán, veño de descubrir unha grande cantidade de autores, en banda deseñada, ou en lecturas, que me fan sentir novamente.
Agora desfruto de moito tempo para continuar formando a miña percepción da vida, non é que teña moito tempo de lecer, é que aproveito con máis folgos o tempo do que dispoño para sementar o meu esparcemento.
Por iso vedes que o blog está a ter, nas derradeiras semanas, entradas moi variadas.

Mañan é noiteboa, e o ano 2012  está a votar os derradeiros fumes, por iso non quero rematar sen comentar algunhas das obras que visitan a miña cabeceira e abarrotan os doblados estantes das miñas librerias.
Vou a comentar duas obras dun autor premiado neste ano crítico, Alfonso Zapico, excelente Premio Nacional de cómic 2012 pola sua obra Dublinés.
Precisamente veño de rematar a sua lectura fai aproximadamente unhas duas horas e levo dende o mércores disfrutanto dunha biografía dun dos autores máis senlleiros da literatura universal. James Joyce.
Esta novela gráfica editada por Astiberri é unha lambetada, doce, pero cunhas pinguiñas amargas que lle confiren unha imaxe de obra enorme. Non é James Joyce un autor sinxelo, en todas as  suas facetas, nin a sua vida unha sucesión de acontecementos ocos, espallado por moitas cidades de Europa que Zapico sitúa de xeito moi claro, diferenciando espacios comúns que Joyce frecuentou.

Antes de esta obra lin a novela gráfica Café Budapest, unha historia plural que nos mostra cómo na Jerusalem despoís da II guerra mundial un grupo moi variado de persoas, xudeos, musulmans, europeos, conviven nun Café denomindo Budapest, ata a chegada da intolerancia e o odio... Obra de auténtica actualidade pese a que fora creada no ano 2008.

Non é unha obra menor de este autor, para mín, ata este momento un semi-descoñecido, xa que non lera ningunha das duas obras, tanto unha como outra son excelentes traballos, en branco e negro,  cunha destreza gráfica tal que tes a impresión de estar ante o traballo dun autor consagrado.
Non perdas tempo e acude a tua biblioteca o se tes algúns euros por ahí soltos acercaté ata a tua tenda favorita, seguro que cando remates de ler estas enormes obras estarás dacordo conmigo.

Apalpador de Antonio Seijas

Ilustracións do grande Antonio Seijas....
Quen fora apalpador!

sábado, 22 de diciembre de 2012

Eduardo Mendoza

Cuando leí varios artículos acerca de Eduardo Mendoza en la revista MERCURIO, número 145, no sabía que estaba entrando en un mundo tan lleno de riqueza léxica, aventuras emocionales, emociones tan intensas, subyugantes descripciónes urbanas, personajes con tanta personalidad como bilis cómica; sobre todo esto último, me he reído un montón, a veces con leve sonrisa, en ocasiones con pequeña carcajada, y casí siempre he permanecido leyendo con la comisura del labio hacía arriba. Mucho he disfrutado con este autor, que considero me va a provocar enormes sensaciones mientras devoro sus libros.
Comencemos por el principio, una vez que la revista me indujo a buscar bibliografia de este autor, primero comence por un libro, que todavía disfruto, ya que me gusta ir poco a poco con esta obra, "La ciudad de los prodigios", o la aventura de una Barcelona primigenia en busca de una identidad política, me sorprende la personalidad de los personajes, su perfil tan cercano, en ocasiones me parece estar presenciando situaciones que yo podría vivir en cualquier momento, su estilo narrativo es agridulce, acompaña a la acción según sus intereses, por el momento, me fascina, por ese motivo voy poco a poco, disfrutando cada sorbo, en forma de párrafo, con deleite, volviendo para atrás para recuperar un comentario, una descripción.
En resumen díria que una obra con una gran profundidad narrativa.
Posteriormente me dirigí a la biblioteca González Garcés y encontré una gran cantidad de títulos que tienen en su poder, de este hombre; me llamó la atención un título:

"El asombroso viaje de Pomponio Flato" mientras lo escribo y ya me rio recordando escenas al tiempo que busco en mi cerebro palabras para resumir esta divertidísima parodia llena de escenas que te harán encharcar tu cerebro de buenas sensaciones y emociones.

 

El día siguiente a terminar la lectura de esta breve obra, fueron cinco días deliciosos, me dirigí nuevamente a la biblioteca a buscar otra novela de Mendoza, y me decanté, en esta ocasión por otro texto que tenía un título no menos llamativo, "La aventura del tocador de señoras".
Bien, en esta ocasión el protagonista es un ser realmente tocado por la varita de la realidad.
 Un personaje sin nombre galopa a todo trapo por una historia donde aparecen personajes cotidianos en cualquier periódico actual: emigrantes, ladrones, políticos, empresarios corruptos, etc. acompañando una trama hilada con gran destreza que confiere un diseño de novela policíaca, eso sí, por supuesto, con enormes diálogos que nuevamente generan una gran cantidad de sonrisas, ¡que no falten! y que al término de la obra te obligan a buscar entre las estanterias otra obra más de Mendoza, con la seguridad de que no nos defrauda...

Gracias!

martes, 11 de diciembre de 2012

Ardalén


Dende o derradeiro mes de novembro veño atopando en mín novas sensacións....bueno non se pode decir que señan novas..
Veredes, cando eu tiña oito anos dous días na semana mercaba tebeos nun quiosco que se atopaba na rua falperra, casí diante do Cine España.
  De cor verde oscuro, a sua madeira parecía traída dos barcos que empregou Colón par ir ate América. Era un lugar máxico, podías mercar chicles cheiw(de fresa , hummmmm!), sobrecitos de muñequitos, os de vaqueiros eran os meus preferidos, e tamén podíamos mercar revistas de historietas.
Ningúen lle chamaba así, decíamos tebeos.
Da miña rua só eu os mercaba, bueno, meu paí me daba cartos para ir a buscalos, como xa dixén, dous días a semana, non lembro cales, é o que ten a memoria, que nos trae lembranzas, pero de xeito espallado, as veces, acuden xuntas, pero polo xeral, as imaxes do noso recordo veñen pouco a pouco.
Como lle acontece á Fidel, protagonista da obra que ven de publicar Miguelanxo Prado.
Moitas horas pasaba eu mirando qué tebeo me compraría, a dona do quiosco era un ceo i as veces me deixaba ler varias páxinas de todos eles, ou eso penso que facía, ó mellor non acontecía semellante cousa...non sei...eu mercaba sobre todo Zipi Zape, Mortadelos, e dos de aventuras, tamén algún de superheróes, da editorial Novaro, pero estes non me gustaban tanto xa que non remataban has loitas, había que esperar a semana seguinte e...a paciencia non era unha das miñas virtudes de novo..agora é unha das características do meu traballo...mira tí.
Faí unhas semanas ía eu a entrar en Alita Comics e sentín, de novo, esa sensación de que me esperaba algo moi intenso dentro da tenda, só tiña que escoller e levar para a casa un feixe de debuxos e letras.
Escollín duas obras, de unha de elas xa os faleí antes, Cartas de Inverno de Antonio Seijas, a outra é Ardalén.
Primeiro lín Ardalén, e despoís Cartas de Inverno, entre medias outras moitas cousas, pero, non me quero despistar, imos a falar un pouco de esta obra, para mín mestra da bd galega i europea.
Digo galega primeiro xa que é nesa língua a edición que merco, i por ese motivo convirtese nunha nova, editasé unha obra de Miguelanxo en galego i castelan ó mesmo tempo.
Ogalla que non sexa un feito illado e se converta nun costume para desgracia de gobernos de extrema dereita...ui que se me vaí o maxín a outra cousa...
A edición de El Patito Editorial é moi coidada, tapa dura, tamaño medio, con marcador de follas, a calidade da impresión é excelente e mantén as cores que nos relfexan unha paisaxe rural galega no seu explendor, nunca vira tantos tonos de verde nunha obra.
Definese como novela gráfica, i o argumento é de novela, son 256 páxinas de sentimentos, emocións, olladas, movementos corporaís, xestos,  linguaxe verbal, e non verbal que nos lembra o noso temor ó paso do tempo, o medo a soledade.
A mestura de esta realidade e máis a ficción do máxico que hai en todos nós, en todas as accións que cometemos, no disfrute da vida e na procura da felicidade como evasión da realidade oscura, todo iso é o que eu atopo nesta obra dun dos grandes de esta arte.
En Ardalén podemos atopar algunhas das viñetas maís logradas de este máxico autor, o seu grafismo é impresionante,  podes atopar xestos na faciana dos protagonistas que falan contigo, falan a cotío, o ritmo da narración non é trepidante, pero tampouco e lento, é o ritmo que pide a obra....esas baleas voando por riba de Fidel e de Sabela...eu nunca vín voar baleas, pero moitas veces vexo o vello quiosco...i me gustaría tanto ir a mercar tebeos con meu pai...
Gracias Miguelanxo, moitas grazas!

domingo, 9 de diciembre de 2012

Cartas de Inverno

Para falar de esta obra teño que mirar cara o verán pasado. Foi nese tempo de lecer cando por primeira vez lín a obra de Agustín Fernández Paz "Cartas de Inverno", merqueí unha edición actual na libreria Sementeira de Muros.
Foi unha lectura voraz, coa idea de que estaba a ler unha das historias máis importantes da literatura galega actual, a edición tiña unha portada na que se mostraba un edificio colonial rodeado dunha paisaxe rural.
Pareceume unha portada moi angustiosa, a casa invita ó desacougo, os tons do ceo son unha porta a outro mundo, dende a casa saen uns símbolos en branco coma de outro mundo e as ramas das árbores cercanas son brazos que ululan.
Gostoume moito a portada. Mirei no interior na procura do seu autor: Antonio Seijas.
Rapidamente busquei na internet información acerca da sua obra, e curiosamente na web de culturagalega saía unha nova acerca da adaptación que Antonio Seijas ía facer de esta obra.
Outra nova interesante. Cada vez a banda deseñada galega está a mostrar historias variadas, e o xénero do terror non é moi frecuente nas publicacións das editoriais galegas.
A historia de Agustín Fernández Paz describe, en xénero epistolar, tres historias que teñen como fío unificador a estadía dun pintor galego, Adrían, nunha vella casa de estilo colonial. O seu amigo Xavier, escritor, recebe, despóis de unha longa estadia no extranxeiro, as cartas enviadas por Adrián. Unha sucesión de extraños acontecimientos farán que a sua vida se encha de misterio.
120 páxinas que se leen en unha tarde e unha maña. Paso a lectura á miña familia. A opinión é unánime, Que boa historia!, a todos nos gusta, e incluso mercamos máis obras de Agustín Fernández Paz, autor que pasa a ser referente nas nosas conversas con familiares e amigos, cando comentamos obras importantes.


 Pasado o verán, voltamos a normalidade i entón comezo a coñecer máis polo miúdo a obra de Antonio Seijas. Este autor publicou unha banda deseñada que levou por título" Un hombre Feliz", publicada por Edicions De Ponent na sua colección Crepúsculo no ano 2007. Esta obra foi a gañadora do II Certame de Cómic Castelao i está prologada por Miguelanxo Prado.
Un hombre feliz describe a historia melancólica e triste de dous personaxes na procura da felicidade. O uso da cor é moi importante no desenrolo da obra, pasando a ser algo máis que o acompañamento as personaxes.
Unha parella atopánse nunha libreria e a partir de ese intre comezan unha relación que rematará dun xeito insospeitado.
Disfrutar do tempo que vivimos é algo máis que unha ilusión ou un desexo, podería ser unha obriga.


O venres 31 de novembro fun a miña tenda de bd e adquirín, Cartas de Inverno. A presentación da obra e impresionante para o nivel da BD galega, de xeito que atopamos unha obra en tapa dura, papel satinado de excelente calidade, prelo do autor e máis de Agustín Fernández Paz, e xa comeza a adaptación, en formato novela gráfica. Son 98 páxinas de acción sen fin, sen cambios argumentais destacables a historia se desenvolve dun xeito moi dinámico, por exemplo, na páxina 39 Adrián é despertado polo ruído que provoca un teléfono, en nove cadriños Antonio Seijas mostra o desacougo que este feito provoca no protagonista dun xeito maxistral. Outro feito que me parece xenial é a modificación de rexistro gráfico cando mostra o que acontece no libro de grabados.
Novamente o emprego que fai o autor da cor e da luz é un elemento fundamental na obra e na sua explicación dos feitos que acontecen na histora de cartas de inverno.
Non podo menos que recomendar esta obra a todos aqueles que estean a ler esta entrada no meu blogue, considero que estamos ante unha das obras que dentro duns anos serán consideradas como clasicos da BD galega, e unha das principais obras do xénero de terror.
Ide a vosa libreria e mercade, merece moito a pena.


Wilson

He conocido a personas con dificultades en sus habilidades sociales. Y también diamantes en bruto con personalidades llenas de vitalidad. U...